‘Ze heeft wel iets weg van Miley Cyrus’

{ 22 november 2009 @ 13:55 } · { Prive }
{ } · { Reacties (1) }

‘Just for fun’ was de gedachte achter het aanmelden voor Xfactor 2010 en gister waren de audities hiervoor. ’s ochtends heel vroeg opstaan omdat het in Eindhoven was. Na een reis van ongeveer 2 uur kwamen Mischa en ik aan bij Sofitel Cocagne, waar de audities werden gehouden. Er stond meteen al een redelijk lange rij buiten en we sloten ons maar gewoon aan.
Rond een uur of 11 stonden we pas binnen en zochten we naar een plekje waar we nog een beetje konden oefenen en kletsen. Al redelijk snel raakte we aan de praat met andere die ook mee deden. Zo was er een groepje bestaande uit 3 jongens en een meisje die aan het oefenen waren op een nummer van Kings of Leon (wat overigens niet verkeerd klonk), die ook voor het eerst mee deden. Het vervelende aan dat je niet weet hoe laat je aan de beurt bent is het wachten, wachten en nog eens wachten. Gelukkig hadden we de gezelligheid om ons heen en waren we zo slim om ook wat te eten mee te nemen. Ook is het leuk om, om je heen te kijken naar andere zenuwachtige mensen die meedoen en net als wat je op tv ziet bij zulke audities waren er weer genoeg mafkezen.
Aan het wachten kwam rond een uur of half 2 eindelijk een einde. Voor Mischa dan wel te verstaan.. haar nummer werd omgeroepen. Een knuffel, een kus, een succeswens en ze was er klaar voor. Duimen en wachten is dan enige wat je op dat moment nog voor haar kan doen. wachten, wachten.. en als ze dan uit eindelijk juichend naar buiten komt dan weet je het wel… MISCHA IS DOOR! De jury was unaniem over haar ‘Battlefield‘ auditie. Wat mijn uitslag ook mag zijn, de audities waren nu al geslaagd. Bellen en smsen naar huis en klein feestje (en ondertussen weer wachten).|
Na ongeveer 1 a 2 uur werd mijn nummer omgeroepen en was het tijd voor mijn auditie… Vol adrenaline die trap oplopend en nog ff snel een twitterberichtje dat ik aan de beurt ben. Daar op de gang aangekomen was het de bedoeling dat je op een van de lege stoeltjes ging zitten wachten, tot je naar de jury mocht. Het wachten daarop leek wel eeuwen te duren. Niet heel veel later was het dan eindelijk zover.. deurtje open en dan kom je in een klein kamertje met een paar mensen van de jury. Nou, even voorstellen wie ik ben en wat ik ga zingen en dan is het ein-de-lijk zover.. Ik had lang wikken en wegen gekozen om ‘Beautiful and Ugly‘ van Sandy Dane te zingen. En blijkbaar was de jury hier tevreden mee.. ‘Ze heeft wel iets weg van Miley Cyrus’* en een kleine twijfel zorgde ervoor dat ik door mag naar de volgende ronde! :D Een bedankje voor de jury en dan… Hysterisch gillend en springend de deur uit rennen. Voor Mischa was het dan ook snel duidelijk dat ook ik door ben.
Nog even snel het groepje veel succes wensen en het was tijd om (met flink wat adrenaline) naar de trein te lopen. En omdat we nog neit genoeg hadden gewacht vandaag, duurde het ook wel fftjes voordat de trein kwam. Het was redelijk druk en er stonden wel flink wat teleurgestelde gezichten. Om het er nog even in te wrijven dat we door zijn zongen we elkaar toe met ‘Celine(of Micha) moet een liedje zingen hi-ha-ho’. Dat ging in de trein ook nog wel fftjes door.
En eenmaal thuisgekomen barste het feest pas eigenlijk echt los.. Er waren in die tijd namelijk even snel wat vrienden en familie opgetrommeld om het te vieren. Wat dus uiteindelijk wel zorgde voor een lange, erg gezellige en geslaagde avond. …Op naar de volgende ronde!
xx
Celine
*Miley Cyrus – Voor gisteravond had ik geen idee wie of wat Miley Cyrus was. Dit bleek (na een beetje research te hebben gedaan) een kindersterretje te zijn van Disney. Ook wel bekend als Hannah Montana. (link)

Is het al weekend?!

{ 9 november 2009 @ 22:28 } · { Prive }
{ } · { Reacties (1) }

 

Soms ben je blij, geniet je van je dag en is alles rozegeur en manenschijn. Soms ben je verdriet, zie je het even niet meer zitten en moet je gewoon met rust gelaten worden. Maar soms heb je ook van die dagen dat je eigenlijk niet weet wat je voelt. Je voelt je leeg en weet je niet precies of je nou blij, verdrietig, juist boos of toch je geweldig voelt. De afgelopen dagen heb ik een beetje gedwaald in dat laatste. Het ene moment zat namelijk alles mee en nog geen 10 seconde later kreeg je een mokerslag.
Afgelopen donderdag vierde we dus de verjaardag van Bart. Ook omdat hij er neit meer is, moest het gevierd worden. Misschien juist wel specialer of toch liever zoals altijd. Het werd dus een beetje van allebei. Een verjaardag zoals de meeste. Familie en vrienden bij elkaar, hapjes en drankjes en natuurlijk kado’s want dat hoort er gewoon bij. Er kwam een moment dat je kon voelen dat er iets ging gebeuren, een plotselinge negatieve sfeer ofzo. Niet veel later was er dan ook een ruzie om niks.. een ruzie over waar kerst zou worden gevierd, hoe het zou worden gevierd en met wie. Dat zijn van die momenten waarvan je denkt “moet dit nou? en juist nou?”. Gelukkig werd er niet lang over gesproken en was er iemand zo verstandig om te zeggen dat we het wel een andere keer zouden bespreken. Einde ruzie en het ‘feest’ ging verder..
Vrijdag.. vrijdag, was voor mijn moeder de dag dat ze eindelijk weer eens ging daten. De hele dag liep ze rond als een kip zonder kop. en die kop die zij juist neit had, had ik weer extra. heb die hele dag namelijk rondgelopen met barstende koppijn. Als er 2 dingen hier in huis botsen dan zijn het wel de tegenovergestelde geveoelens. Kleine irritaties en meningsverschillen waren dus ook het gevolg. Gelukkig kwamen we er samen wel uit en hebben we er samen voor gezorgd dat ze toch stralend als een sterretje de deur uit kon. ze zeggen wel eens ‘als de kat van huis is, dansen de muizen’, in dit geval sliepen de muizen. Lekker op de bank, mobieltje op tafel voor het geval mams sms’t en ogen gesloten. Rond middernacht wakker schrikkend door de lichten  en het geluid van de auto voor de deur, hoor ik mijn moeder nog ff kletsen. Even door het keukenraam gluren en alsof we midden in een romantische film zitten.. een dikke pakkerd voordat hij weg gaat. Waarna niet heel veel later zachtjes de deur open gaat en de verhalen losbarsten. Geweldig, om je moeder na zo’n klote tijd, zo blij, opgewekt en vooral verliefd te zien <3 .
Het weekend.. zaterdag en zondag hebben we vooral in het Duitse land doorgebracht. Gezellig met zijn tweeen. Samen gekwekt, geshopt, gekletst, gegeten, gebabbeld, gehuild en vooral veel gepraat. Na zo’n weekend heb ik wel door hoe blij ik moet zijn met zo’n moeder als vriendin.
Op dit moment is het maandagavond en heb ik deze dag weet-ik-veel-hoe doorgebracht. Om een of andere manier ben ik er niet helemaal bij met mijn hoofd en zie ik niet het lichtje dat ik het weekend zag. Op school een beetje afwezig in de klas zitten, half luisterend naar verhalen en er gewoonweg neit bij zijn met mijn hoofd heb ik uiteindelijk toch mijn dag overleefd.
Dwalend tussen verschillende emoties en niet wetend ‘waar ik precies ben’ kijk ik terug op een apart weekend.
xx
Celine

 

Hiep, hiep, hoera(?)!!

{ 29 oktober 2009 @ 22:43 } · { Prive }
{ } · { Reacties (2) }

21 jaar, 21 jaar zou mijn broer volgende week worden. Helaas is hij na, zoals sommige wel weten, een auto-ongeluk overleden. Dat is nou al bijna 2 jaar geleden. En ik mis hem nog steeds ontzettend veel. Voor sommige mensen is een broer (of zus) een familielid om jarenlang een strijd mee te voeren. Voor mij was mijn broer meer dan een broer.. hij was een vriend, een maatje waar ik altijd mijn verhaal bij kwijt kon en hij bij mij. Sinds de tijd dat hij ons heeft moeten verlaten is er toch wel wat veranderd om me heen en ik denk ook wel dat ik zelf iets ben veranderd. Helaas kan je daar soms gewoonweg niks aan doen. En soms (heel soms) kan het ook nog wel eens positief uitvallen. maar belangrijker vind ik wel dat je er van leert en ervan kan leren.
Dat hij volgende week jarig is, moet natuurlijk gevierd worden.. hoe moeilijk het ook zal zijn. Vorig jaar hebben we het (naar mijn mening) heel saai met zijn alle proberen te vieren. Dat was natuurlijk niet hoe Bart dat zou willen hebben gehad. En daarom denk ik, dat ik het op een speciale manier te vieren. Heb aan verschillende dingen gedacht, maar misschien dat ik toch iets blijvends zou willen.
Ik zat daarom te denken aan een tattoo. (Voordat je gaat roepen “hoho, Celine weet je dat wel zeker?”, laat me ff uittypen :P .) Ik dacht aan een klein vlindertje op mijn onderrug die wegvliegt van een klein veldje met een paar bloemetjes. Ik ben er nog niet helemaal zeker van en ik weet dat je voor zoiets dat wel moet zijn. Daarom geef ik mezelf ook nog wel ff de tijd om erover na te denken, maar ik vond het voor mezelf wel een mooi idee. Gewoon omdat mijn broertje heel veel voor mij betekend (heeft).
Bartje ik hou van je.. Bartje ik wil je dolgraag nog ff lekker knuffelen…
Bartje ik mis je!
xx
Celine

Mams en ik

{ 28 oktober 2009 @ 22:50 } · { Prive }
{ } · { Reacties (2) }

Net een blog gemaakt (deze dus) voor school. En omdat ik net al in ‘Over mij’  over mezelf heb geluld, is het nu de tijd voor uhm..
kletsen over mijn moeder. xD Klinkt nu al lekker afgezaagd enzo, maar ik ben wel heel blij voor dr :) Sinds tijden heb ik dr niet meer zo gelukkig gezien. Dit komt vooral door wat we hebben meegemaakt met mijn vader. (Laten we zeggen dat het niet bepaald de liefste persoon is.) Die tijd daarna heeft ze vooral mannen vermeden. Maar afgelopen zondag, toen we gezellig samen uit eten waren, kreeg ik toch weer flirtles van dr.
Tijdens het eten, wat overigens heerlijk was, liet mijn moeder een oogje vallen op een man een tafeltje verder. Over en weer een drankje aangeboden en na een tijdje heb ik dr maar aangemoedigd om hem bij ons te laten zitten.  Hele verhalen vliegen langs en je zag aan mijn moeders ogen dat ze hem echt leuk vond. En die twinkeling in haar ogen, was misschien wel het mooiste dat ik de afgelopen tijd heb gezien. Toen het dessert op was en het zo een beetje tijd was om weer richting huis te gaan, natuurlijk telefoonnummers en mailadressen uitgewisseld. Nog voordat we de deur van het restaurant uit waren, was het eerste smsje al binnen… het puberen was begonnen.
Nu een aantal dagen later, zie ik dat ze bang is.. bang voor wat er kan gebeuren.  En hoeveel moed ik dr ook in probeer te spreken, het wil maar niet lukken om haar een volgende stap te laten zetten. Ik heb daarom maar besloten om haar de tijd te gunnen, dat is misschien maar het beste wat ik kan doen.
En ik ben ervan overtuigd dat het wel goed zal komen :)

xx
Celine